بعضی وقت ها یادم می ره که من اشرف مخلوقات برای  چی زندگی می کنم؟

دلیلی نمی بینیم که بخواهم دوستانم رو از دید منفی در مورد خودم خارج کنم حوب که چی؟ آخرش چی؟ هیچی.

ذهن مثل اتاقم شلوغ می گه شاید که تنها بشی... خوب مگه تنها نیستم ؟ کدوم دلاوریه که ادعا کنه با منه تا توی یک دوئل جوانمردانه بهش ثابت کنم که هنوز در تشخیص توهم و واقعیت ضعف داره؟؟؟

کی می فهمه که من چی میگم؟ آخه من اگر از فلسفه هگل و سیاست جمهوری خواه های امریکایی و ضعف هنریه سلخت فیلم و طرز تهیه ابلهانه آش رشته با سس قارچ و... بگم برداشت همه همون چیزیه که بوده اکثرا همه مشعوف و خرسندید از داشتن دوستی مثل من

من به قول انسان ها دیوانه دلیلی نمی بینم که کسی رو از خود بی اصالتم راضی نگه دارم

من خودخواه با این اخلاق گند و سلیقه مضخرفم احتیلجی به هیچ تایید کننده ای نخواهم داشت رسما.

چقدر راحت از روی یک چرک نوشته در مورد هم قضاوت می کنیم

اگر می خواهی منو بکش ولی در موردم قضاوت نکن....*

باور کن دوری از من ... فرسنگها راه است تا دنیای  ذره بینیه من

تا دنیایی که شاید از سر ترحم یا بیکاری هم نخواهی قدمی به سمتش بیای

پاهام خسته اند از طی کردنه مسیر تکراری که آخرش به پای میز محاکمه می رسه ... تکرار دیالوگ هایی که جز زخم های توی دهانم نتیجه ای نداشته و تو هنوز هم نمی بینی زخم های دلم را...

حالا هم بگو که تلخ است تند نوشتی بی رحمانه است از این مضخرف تر نمی شد... و باز هم من بشینم و به این فکر کنم که کی میگه من تنها نیستم؟ کی می گه من دوستی دارم؟

و... همینطور درام دلقک وار من ادامه خواهد داشت

تو بگو: تلخ بود ومن می گم : به ذهنم خطور کرد که از این خنده دار تر ننوشته ام تا به این زمان